ΑΓΟΡΑΣ ΜΕΝΟΣ

Υπάρχει η άποψη μιας “απόλυτης” εξουσίας από το χρήμα, την αγορά και το εμπόριο πάνω στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η τέχνη και το πολιτιστικό προϊόν δεν εξαιρείται βεβαίως από αυτή την παραδοχή ούτε επίσης και οι παραγωγοί αυτών των προϊόντων, οι καλλιτέχνες.

Είναι αλήθεια ότι οι μηχανισμοί της αγοράς έχουν κυριαρχήσει πάνω στην παραγωγή και μεσολάβηση του νοήματος της τέχνης σε τέτοιο βαθμό που ακυρώνει εν μέρει τους ίδιους τους καλλιτέχνες και το έργο τέχνης. Επίσης τα έργα τέχνης χρησιμοποιούνται για πλήθος ιδεολογικών και οικονομικών «συναλλαγών» όπως ξέπλυμα μαύρου χρήματος, αποδεικτικό κοινωνικής προσφοράς και status πολιτικών, βιομηχάνων, δημάρχων, συλλεκτών κ.λ.π. και σαν «συχωροχάρτι» σε αμφίβολές διαδρομές δημόσιων προσώπων άλλά και ως ένας επιπλέον ιδεολογικός μηχανισμός.

Το έργο τέχνης αναδεικνύεται και κατασκευάζεται από τους διάφορους μηχανισμούς και όχι μέσα από κάποιου είδους κοινωνικής διαδρομής (άρα και το νόημα του). Οι μηχανισμοί των Φουάρ Τέχνης των Γκαλερί, συλλεκτών, Μουσείων, Μπιενάλε, οίκων δημοπρασιών και κρατικών θεσμών πνίγουν, αλλοτριώνουν και χειραγωγούν έργο και καλλιτέχνες. Βέβαια μέσα σε αυτή την διαδικασία συμμετέχουν ενεργά και πρωτοστατούν και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες Επίσης άλλη μια άποψη ή οποία κυριαρχεί είναι ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, ότι έτσι ήταν πάντα και ότι το έργο τέχνης με κάποιο μαγικό τρόπο παραμένει ανεπηρέαστο από αυτή του την διαδρομή διότι έχει την δικιά του ουσία που είναι υπεράνω αυτών των μηχανισμών κ.λ.π. Πάνω σε αυτές τις παραδοχές οφείλουμε να σκεφτούμε, να αντιπαρατεθούμε και να πράξουμε, προτείνοντας μέσα από έργα, συζητήσεις ή συγγραφή κειμένων, την αμφισβήτηση τους και την άρση τους ή όχι και να ορίσουμε την θέση των καλλιτεχνών μέσα σε αυτό το τοπίο βαρβαρότητας.

Δημήτρης Χαλάτσης
Καλλιτέχνης